Je houdt afstand van iets waar je juist het allerliefste naartoe zou willen.
Je bent zwanger, maar je koopt nog niets.
Je kijkt weleens naar babykleertjes, maar je loopt weer door. Je denkt niet na over namen. Je praat over “als alles goed gaat” in plaats van over je baby. Misschien legde je bij een eerdere zwangerschap vanzelf je hand op je buik, maar nu merk je dat je dat nauwelijks doet.
Je leeft er een beetje omheen.
Niet omdat je niet blij bent. Niet omdat je dit kindje niet wilt. Maar omdat er ergens in jou een gedachte zit die je niet loslaat: als ik me niet te veel hecht, doet het misschien minder pijn als het opnieuw misgaat.
Dat voelt soms verwarrend, alsof je afstandelijk bent geworden. Maar deze afstand komt niet uit onverschilligheid voort. Hij komt ergens vandaan. Als je opnieuw zwanger bent na een miskraam, ken je dit waarschijnlijk van binnenuit.
Hoe niet durven hechten eruitziet in je zwangerschap na een miskraam
Niet durven hechten aan je baby na een miskraam ziet er vaak anders uit dan mensen van buitenaf denken.
Soms blijft de deur van de toekomstige babykamer dicht. Of richt je hem bewust nog niet in. Je koopt geen kleertjes, of stopt ze weg zodra je ze hebt gekregen. De echofoto ligt in een la in plaats van aan de koelkast. Je vertelt het nieuws zo laat mogelijk aan anderen, omdat uitspreken het echter maakt.
Ook in je taal hoor je het terug. Je praat niet over straks, maar over misschien. Niet over de baby, maar over “als alles goed blijft gaan”. Je vermijdt woorden die verbinding maken, alsof je ergens bang bent dat ze iets kunnen afpakken.
En ondertussen betrap je jezelf op gedachten als: “Ik geloof het pas als het er is.” Of: “Laten we eerst deze echo maar afwachten.” En daarna de volgende. En de volgende.
Vaak voelt het alsof je alvast een klein beetje afstand neemt, voor het geval dat. Alsof je jezelf probeert voor te bereiden op iets wat je hoopt nooit meer mee te maken. En zo rijdt je trein van station naar station, automatisch, zonder af en toe stil te staan bij hoe jij je voelt. Je overleeft.
Waarom je afstand houdt (en wat dat zegt over wat je draagt)
Veel vrouwen denken dat afstand houden betekent dat ze zich niet genoeg verbinden met hun kindje. Vaak is juist het tegenovergestelde waar.
Na een miskraam weet je wat het betekent om iets te verliezen waar je je aan hebt gehecht. Je weet hoe diep dat verdriet kan gaan. Hoeveel liefde er al was. Hoeveel dromen er al waren.
Je systeem heeft dat onthouden.
Daardoor ontstaat soms een vorm van vooruit rouwen. Niet bewust, maar als bescherming. Alsof een deel van jou denkt: als ik me niet te veel bind, hoef ik straks misschien ook niet zo veel los te laten. Dat is de onzichtbare logica achter veel afstand die vrouwen voelen tijdens een volgende zwangerschap.
Belangrijk om te weten: niet durven hechten betekent niet dat je niet van je kind houdt. Het betekent vaak juist dat je zoveel liefde voelt, dat je bang bent om het te verliezen.
Hetzelfde zie je bij rouw in bredere zin. Mensen nemen soms afstand van anderen, trekken zich terug of duwen mensen weg. Niet omdat ze geen verbinding willen, maar omdat verbinding kwetsbaar voelt wanneer verlies al eens zo hard heeft toegeslagen. Hoe dat werkt, lees je in dit blog over hoe je mensen wegduwt tijdens je rouw.
Verlangen naar je kind en jezelf niet laten voelen
Dat maakt deze periode vaak zo uitputtend.
Je verlangt naar verbinding. Je wilt voelen wat andere zwangere vrouwen lijken te voelen. Je wilt praten over namen. Je wilt dromen over later. Je wilt blij zijn als je je kindje voelt bewegen.
En tegelijk zit er een rem op.
Misschien luister je naar andere vrouwen die honderduit praten over hun zwangerschap en voel je je daar vreemd genoeg buitengesloten door. Niet omdat je het hun niet gunt, maar omdat je merkt dat jij niet bij dat gevoel kunt komen.
Er leeft dan vaak een tweestrijd in je. Een deel van jou reikt uit naar dit kindje. Een ander deel trekt je terug. Niet omdat je een slechte moeder bent, maar omdat verlies nu eenmaal invloed heeft op hoe veilig verbinding voelt.
Hechten is geen keuze, het is iets wat je systeem nog niet durft
Veel vrouwen worden boos op zichzelf. Ze proberen harder hun best te doen. Ze spreken zichzelf toe. Ze zeggen dat ze positiever moeten denken, dat ze meer moeten genieten.
Maar hechten werkt niet zo.
Je kunt jezelf niet dwingen om je verbonden te voelen. Net zoals je jezelf niet kunt dwingen om te ontspannen wanneer je gespannen bent. Hechten ontstaat wanneer er voldoende veiligheid wordt ervaren. En na een verlieservaring voelt zwangerschap voor veel vrouwen niet meer vanzelfsprekend veilig.
Je systeem houdt de deur op een kier. Niet omdat jij daarvoor kiest, maar omdat het probeert te voorkomen dat je opnieuw overspoeld wordt door pijn.
Waar je lichaam in alarm schiet bij elke kramp of pijntje, houdt je hart op een vergelijkbare manier afstand. Hoe die lichamelijke kant werkt, lees je in mijn blog over waarom elke kramp paniek oproept in je zwangerschap.
Het schuldgevoel dat erbij komt
Alsof de afstand zelf nog niet zwaar genoeg is, komt er vaak ook schuldgevoel bij.
Misschien vraag je je af of je een slechte moeder bent. Of maak je je zorgen dat je kindje later merkt dat je tijdens de zwangerschap geen sterke band voelde. Misschien vergelijk je jezelf met andere vrouwen en denk je: waarom genieten zij wel en lukt het mij niet?
Dat schuldgevoel is begrijpelijk. Maar het is geen bewijs dat je tekortschiet. Sterker nog: vaak laat het juist zien hoeveel deze zwangerschap voor je betekent. Want als het je niets zou doen, zou je je hier ook niet schuldig over voelen.
Net als bij veel andere vormen van rouw vertelt schuldgevoel meestal niet de waarheid over wie je bent. Het vertelt vooral hoeveel liefde, verlangen en verdriet er onder de oppervlakte aanwezig zijn. Meer daarover lees je in dit blog over schuldgevoel bij rouw.
Waarom dit niet zomaar wegtrekt als de weken vorderen
Veel vrouwen hopen dat de afstand vanzelf verdwijnt zodra ze verder in de zwangerschap zijn. Of na een goede echo. Of zodra ze beweging voelen.
Soms gebeurt dat inderdaad. Maar vaak verloopt het minder rechtlijnig.
Na een geruststellende echo kan er even ruimte ontstaan. Misschien voel je opluchting. Misschien zelfs verbinding. En een paar dagen later merk je dat de spanning toch weer terugkomt. Alsof je systeem opnieuw de deur dichttrekt.
Bij sommige vrouwen blijft die rem aanwezig tot ver in de zwangerschap. Soms zelfs tot na de geboorte.
Dat betekent niet dat er iets ernstig mis is. En het betekent ook niet dat het altijd zo zal blijven. Het betekent vooral dat jouw systeem meer nodig heeft dan tijd alleen.
Wanneer begeleiding kan helpen
Soms lukt het om zelf steeds weer ruimte te vinden voor vertrouwen. En soms merk je dat de afstand je hele zwangerschap begint te bepalen.
Begeleiding kan helpend zijn wanneer geruststelling nauwelijks binnenkomt, wanneer je steeds verdrietiger wordt van de afstand die je voelt, of wanneer het schuldgevoel steeds groter wordt. Ook als je partner zich wel verbonden voelt met jullie kindje en jij daardoor het gevoel krijgt er alleen voor te staan, kan het waardevol zijn om hier niet mee te blijven rondlopen. Net als wanneer je bang bent dat je na de geboorte nog steeds geen band zult voelen. En misschien vooral wanneer het idee dat deze hele zwangerschap aan je voorbijgaat steeds moeilijker te verdragen wordt.
Begeleiding gaat hierbij niet over jezelf dwingen tot een gevoel. Het gaat erom je systeem genoeg veiligheid te bieden zodat de deur naar verbinding weer vanzelf open durft te gaan.
Wil je onderzoeken wat daarin kan helpen? Dan kun je een vrijblijvend kennismakingsgesprek plannen voor hulp bij je zwangerschap na een miskraam in Alkmaar.
Je bent geen slechte moeder, je bent een beschermende
Als je merkt dat je afstand houdt van je kindje, betekent dat niet dat je te weinig liefde voelt. Vaak betekent het juist dat je eerder hebt ervaren hoeveel pijn liefde kan doen wanneer je moet loslaten.
De rem die je voelt, is geen bewijs van onverschilligheid. Het is een poging om jezelf overeind te houden.
En tegelijk hoeft bescherming niet het enige te blijven wat er is. Er mag langzaam weer ruimte ontstaan voor verbinding, op een tempo dat past bij wat jij hebt meegemaakt. Deze zwangerschap hoeft niet volledig in het teken te staan van angst. Er zijn manieren om verlies en verwachting samen te dragen.
Lees meer over opnieuw zwanger na een miskraam of plan een kennismaking als je wilt onderzoeken wat jij hierin nodig hebt.
Liefs,
Sabine
