De weken tussen twee echo’s doorkomen

Tussen de ene echo en de volgende zit een eeuwigheid als je weet wat er mis kan gaan.

Na een echo waarbij alles goed was, zou je denken: nu even opgelucht ademhalen. En dat lukt misschien ook. Een paar uur. Een dag als je geluk hebt. En dan komt er weer een moment waarop je bezorgd raakt om niets te voelen, of om juist iets te voelen. En begin je het stiekem alweer af te tellen tot de volgende afspraak.

De weken tussen twee echo’s zijn zwaar. Zwaarder dan je aan je omgeving kunt uitleggen. Want van buitenaf gaat alles goed. Binnenin ben je continu aan het checken, aan het wachten, aan het hopen.

Als je zwanger bent na een miskraam, dan weet je ook hoe anders dit voelt dan gewoon zwanger zijn.

Uit de praktijk

In mijn praktijk komen regelmatig vrouwen die opnieuw zwanger zijn na wat ik een zwangerschapsverlies noem. Want dat is het: een verlies, ook al had het nog geen naam of een gezicht.

Bij een nieuwe positieve test voelen ze zich niet altijd blij. De vreugde is er soms wel, maar vaak duurt die niet lang. Wat er snel overheen komt, is de angst. De angst die is ontstaan omdat het vertrouwen in het eigen lichaam ergens in de vorige zwangerschap is beschadigd.

Dat vertrouwen bouw je niet terug op met een goede uitslag op het scherm.

Bij sommige vrouwen zakt de angst na de twaalfde of dertiende week, als de kans op miskraam statistisch kleiner wordt. Maar er zijn ook vrouwen bij wie die grens niet bestaat. Die pas echt adem kunnen halen als de baby in hun armen ligt. Omdat hun lichaam heeft geleerd: het kan altijd misgaan.

Zo voelen de weken tussen twee echo’s van binnen

Vaak is er even opluchting na een goede echo. Maar die houdt niet altijd stand. Soms is ze al weg voor je de parkeerplaats af rijdt.

Je loopt naar buiten met een goed gevoel, en ergens op de terugweg begin je weer met aftellen. Nog hoeveel dagen tot de volgende keer?

Je telt dagen. Soms uren. Je rekent terug en vooruit, alsof je daarmee een stukje controle hebt.

Je googelt steeds op dezelfde zwangerschapsweek. Niet om iets nieuws te vinden, maar om te bevestigen dat dit nog klopt. Dat dit nog past bij wat er in jou gebeurt.

Je voelt aan je buik. Niet om te genieten van wat er groeit, maar om te checken of er nog iets te voelen is. Of juist niet.

Je durft niet hardop uit te spreken wat je denkt. Want als je het zegt, wordt het misschien echt. Dus houd je het bij je. Stil. En soms eenzaam.

En soms vraag je je af: zou ik ook zo zijn geweest als het de vorige keer goed was gegaan? Waarschijnlijk niet. Maar dat is niet de werkelijkheid waar je nu in leeft.

Waarom die weken zo zwaar voelen, ook als alles goed gaat

Je lichaam onthoudt wat er de vorige keer gebeurde. Je zenuwstelsel ook.

Die echo waarbij alles goed is, is fijn nieuws voor je verstand. Maar voor je systeem is het geen bewijs van veiligheid. Het is een momentopname. En tussen echo’s in heb je geen nieuw bewijs. Je hebt niets om je aan vast te houden.

Dat maakt het zo spannend: je hebt geen controle.

Het is alsof je elke week opnieuw moet bewijzen dat het goed blijft. Elke dag zonder zekerheid is een dag die je moet zien door te komen.

Die spanning voelt misschien als iets wat bij jou hoort. Iets wat je karakter verraadt, of je vermogen om te vertrouwen. Maar dat is het niet. Het is een reactie. Een logische reactie op iets wat je eerder hebt meegemaakt.

Je zenuwstelsel probeert je te beschermen. Het blijft alert omdat het de vorige keer heeft geleerd dat alertheid nodig was. Dat het nu misschien niet meer zo nodig is, weet het systeem nog niet. En dat kost je energie, elke dag opnieuw.

Je bent niet gespannen omdat je te weinig vertrouwen hebt. Je bent gespannen omdat je lichaam iets is kwijtgeraakt wat het eerder wel had.

Je hoofd maakt scenario’s, zelfs als je dat niet wilt

Het gebeurt op de meest onverwachte momenten. Onder de douche. Om drie uur ’s nachts. Terwijl je staat te koken en er niets bijzonders aan de hand is.

Dan gaat er iets aan in je hoofd, en voor je het weet zit je midden in een scenario dat je niet hebt uitgenodigd.

Stel dat. Straks. Misschien. Vast. Wat als…

Je weet rationeel dat het goed gaat. De echo was goed. Er is geen aanleiding voor zorg. En toch landt dat niet. Je zegt het tegen jezelf, en de woorden zijn waar, maar ze dringen niet door. Want het gevoel speelt niet op hetzelfde niveau als de feiten.

Daarbij komt het schuldgevoel. Dat je niet kunt genieten. Dat je al zo vroeg in de ban bent van wat er mis kan gaan, terwijl je eigenlijk zou willen genieten van wat er goed gaat. Soms ook richting je baby: ik zou er nu al meer bij willen zijn.

En ergens in dat alles leeft de gedachte dat je je maar beter alvast kunt voorbereiden. Voor als het weer misgaat. Dat het dan misschien minder hard aankomt. Maar die voorbereiding is uitputtend. Je verbruikt energie voor iets wat misschien nooit gebeurt, in een poging om iets te controleren wat niet te controleren is.

Wat je lichaam doet terwijl je wacht

Die spanning zit niet alleen in je hoofd. Ze zit in je lijf.

Je slaapt slecht, vooral de nacht voor een afspraak. Je ligt wakker en weet dat je moet slapen, maar je hoofd denkt door. Je schouders zijn gespannen. Je kaken ook. Soms voel je het in je buik, een soort vastigheid die er altijd is.

Je wordt moe van iets wat eigenlijk geen beweging is. Alleen al alert zijn kost energie. Veel energie. En dat merk je.

Elke onverwachte pijn of kramp voelt als een waarschuwing. Je interpreteert signalen die je in een andere zwangerschap misschien nauwelijks zou opmerken. Nu zijn ze allemaal betekenisvol. Of in ieder geval: zo voelen ze.

Je hebt geen honger, of juist wel. Eten als iets om mee bezig te zijn. Als een manier om de spanning ergens te laten.

En zelfs als je op de bank ligt, als je rust, ben je aan. Je staat aan. Dat is de spanning: niet dat je iets doet, maar dat je niet echt kunt stoppen.

Wat niet helpt, en waarom je het toch blijft doen

Je googelt. Op de zwangerschapsweek. Op symptomen. Op wat een miskraam aankondigt. Je weet dat je het niet moet doen. Je doet het toch. En daarna voel je je slechter dan ervoor. Een halfuur later doe je het opnieuw.

Je gaat in forums zitten. Je zoekt ervaringsverhalen, herkenning, iemand die hetzelfde heeft meegemaakt en bij wie het goed is gegaan. Of iemand bij wie het misging, zodat je weet hoe dat klinkt.

Je belt je partner bij elk kwaaltje. Of je zegt juist niks, omdat je hem of haar niet wil belasten. Of omdat je het zelf ook niet weet, en er toch geen goede woorden voor hebt.

Je staat voor de spiegel en kijkt naar je buik. Je controleert je lichaam op tekenen die je geruststellen of die je vrezen.

Iemand heeft je verteld dat stress slecht is voor de zwangerschap. Dus probeer je positief te denken. En de gedachte dat je positief moet denken terwijl je dat niet voelt, maakt de stress alleen maar groter.

Je doet dit omdat je iets probeert te grijpen in weken waarin je niets kunt sturen. Je probeert controle te krijgen op iets wat niet te controleren is. Dat is logisch na wat je hebt meegemaakt. Het is alleen slopend.

Wat je wél kan doen tussen twee echo’s

Het gaat niet om positief denken. Niet om loslaten. Niet om jezelf dwingen tot een goed gevoel dat er op dit moment gewoon niet is.

Het gaat om iets kleiners. Een dag overzichtelijk maken. Niet de komende weken, niet tot de volgende echo. Vandaag. Wat doe ik vandaag?

Maak vaste kleine momenten die niet over de zwangerschap gaan. Een moment voor jezelf dat gewoon over iets anders gaat. Niet als afleiding, maar als pauze voor je hoofd. Dat mag kort zijn. Het mag simpel zijn.

Beweeg op een manier die geen prestatie is. Wandelen. Iets eenvoudigs buiten. Niet om de spanning weg te werken of te presteren, maar om je lijf even iets anders te geven dan stilzitten en alert zijn.

Zoek contact met iemand bij wie je gewoon kunt zijn. Die niet hoeft te weten hoe je je voelt, of die er niet op hoeft te reageren. Gewoon aanwezig zijn bij iemand die rustig is, helpt.

Laat jezelf ook een rotdag hebben. Zonder jezelf daar dan meteen op te beoordelen. Je hoeft niet elke dag goed mee te gaan. Je mag het zwaar vinden. Je mag het spannend vinden of je verdrietig voelen.

Doe een ademhalingsoefening als je merkt dat je aanstaat. Niet om de gevoelens weg te krijgen, maar om je zenuwstelsel even te laten zakken. Emoties willen alleen maar gevoeld worden.

En als je merkt dat je het internet op gaat en niet meer kunt stoppen: vraag iemand om je telefoon even weg te leggen.

Het gaat niet om minder voelen. Het gaat erom dat je niet de hele dag in de alarmstand staat.

Wanneer is begeleiding tussen twee echo’s zinvol?

Soms is dit meer dan je zelf kunt dragen. Soms werken de ademhalingsoefeningen of de afleiding gewoonweg niet, en spoelen de gevoelens en angsten je over.

Het kan helpen om begeleiding te zoeken:

• Als de spanning niet zakt, ook niet na een geruststellende echo. Als de opluchting na goed nieuws steeds korter duurt, of eigenlijk niet meer echt komt.
• Als je merkt dat je nauwelijks in je leven bent in deze weken. Dat je aan het wachten bent, maar niet aan het leven. Dat het voelt als uitzitten in plaats van meemaken.
• Als je niet durft te hechten aan je baby. Als je jezelf op afstand houdt, omdat dichterbij komen te gevaarlijk voelt. Omdat je bang bent om opnieuw iets te verliezen wat je al liefhad.
• Als je lichaam langdurig in overleving staat. Als je dat voelt in hoe je slaapt, eet, ademhaalt.
• Als praten met je omgeving niet meer genoeg helpt. Als de mensen om je heen goed bedoelen, maar het toch niet helemaal raken.
• Als je voelt dat je deze zwangerschap niet op deze manier wilt uitzitten.

Dan is het geen zwakte om hulp te vragen. Het is een keuze voor jezelf, en voor hoe je deze zwangerschap wilt beleven.

Meer over hoe ik vrouwen begeleid die opnieuw zwanger zijn na een miskraam, lees je hier.

Je hoeft deze weken niet alleen door te komen

Als je zwanger bent na een miskraam, zijn de weken tussen twee echo’s niet zomaar wachten. Het is wachten met een geschiedenis. En die geschiedenis zit niet alleen in je hoofd. Die zit ook in je lichaam.

Je hoeft niet te leren om het weg te duwen of er overheen te groeien. Je mag leren om de spanning te laten zakken, zodat je deze zwangerschap kunt voelen in plaats van uitzitten.

Liefs,
Sabine

---